İçimizdeki Açık Denizler

"korsan olma hevesin geçerli mi hala marmara'ya

yoksa geçici bir heves miydi tek gözlülük çocukluğunda'"

onların da geçmişi yoktu, düşercesine söndürmüşler yaktıkları mumları

deniz her zamankinden durgun, bana bi kadıköy çek kaptan

-yüreğim suskun-

martılar vuruyor üşüyen gemilerin çıkılamayan sahillerine

dudaklarını okuyorum orospuların, hepsi en az benim kadar kültürlü

dayanamıyorum içimi kemiren şu ıslık sesine, uyutmuyor beni gecelerdir

ne yanıma dönsem, rüyaların bitip gerçeğin başladığı yerde sen

yüzüme vuruyorum soğuk suyu, kireçli dudaklarım ıslanıyor

buğulanıyor karakışta bütün pencereler

perdeleri çekiyorum, ışıkları söndürüyorum

bir başına hiç mi hiç çekilmiyor bu hayat dediğin

-hadi kaptan başkasının takasını döndürelim

ya da gittiğimiz yerlerden geri dönmeyelim-

ekşi bir tat bıraktı geçen fırtına terli vücudumda

kirlendim biraz, biraz seyreldim esen rüzgarın kırık tonlarında

sesim dalga dalga kendi içine kıvrıldı

başımı yasladım hüznümün ufukla kesiştiği yere, gökyüzüne baktım

anladım ki gün geçmiyor açık denizde

-ne yana dönsen karanlık

ve yüzünde duvara yaslanmış yaşlı bir küpeşte-

-biri yardıma gelsin çok kan kaybettim

aslında mevzu başka, kırmızı dedin mi kendimi kaybettim-

ilerliyoruz karanlık sularında marmara'nın

durmuyor zaman

sanki tersine akıyor suları tersane kılıklı yorgun gözlerimin

biliyorum, en az bu otuz beşlik yük gemisi kadar

bakıma ihtiyacı var şiirlerimin

hadi kaptan demir atalım yeni bir yalnızlığa

içinden çıkılmaz hale gelsin iyice

her akşam bir hüzünle sarıldığım can simitlerim

bir çeşit kurtuluş yolu istemiyorum bu sefer

zaten benim bildiğim

herhangi bir semt ismine daha çok yakışır kurtuluş dediğin