İçine Kapanmış O Son Sonsuzlukta

gittin

öldü zaman

hangi kırlangıç

kavuşmaya kanat çırpar bilsem

özeneceğim kanadına...

zamandı kibirlisi ayrılığın

gerçeği öğrenemeden öldü

hoyrat bir delirmedir sevmek

gidişini

beni anladığın an

akıllanacak evleri sevmemek

sokakları bir daha rahatsız etmeyeceğim...

çocukluğum daha bir yalnızlaştı

mavi neden göğün alın yazısıysa

koyu kahve gözlerin de benim

yeryüzüm gökyüzüm hayat sancım

ama her yolun sonunda suretin

hiçbir suretinse sen değilsin...

karşımda toprağın ilk yağmur kokusu

iğdiş edilmiş düş bulutlarına küs

yeşeren her ümitte ot kokulu

sesimle seni çağıracağım

bütün unutmalarıma

unuturken yanımda ol

istersen unut ama unutturma...

aykırı bir dumanı tütendi gözyaşlarım

uzak tepelerle ilgi neşelenerek mor uykulu

gerçeği öğrendiğim an anlamıştım aslında

sen gülünce

iklimleri prova ederdi tanrı yüzünde

bense sevdamla en ağır kışı alırdım üzerime

çünkü giderdin

ölürdü zaman

bükülürdü bakmalarım pencerene

ışığın çocuk hüznüme hükmü geçmezdi

unutmalarında da değil

unutmalarının arka bahçesinde bıraktığın

şiirimi anımsayacağın an

ben ölümü avutur olacağım

içine kapanmış o son sonsuzlukta

unutulmuşluğu bile unutulmuş

yaban...