İçsel Döngü

hiç bir şey durağan değildir

geçen zamanın içinde

insan yine de ne çok ister

her şeye boş verip

kendine dönmeyi

oysa dönmeye karar verdiğinde

çoktan değişmiştir pusulanın ibresi

yaşanmış ve izi kalmış ne varsa

süzülmeye başlar gözlerinde

hüzün sarar dört bir yanını

düşündükçe çırpınır bataklığın içinde

belki de o yüzden

hep başka bir yönde bulur kendini...

ardına bakar umarsızca

ve kapatır gözlerini

sessizce sorgulamaya başlar

kirpiğinde oluşan ıslaklıkla

bir kez daha sır dolu geçmişini