İçten İçe Sen

soluk soluğa aşkla uyandım dünyaya;

ne az sevebildim, ne de vazgeçebildim senden.

Kalbimi söküp sahip olandın sen,

acıtarak gönlüme güç verdin ama asla pes etmedim.

saf gönlümü berrak sulara emanet ettim,

aşkımdan mavilik doğdu dünyaya.

rüzgar kadar sevince seni döndüm zamanla kora

ama asla gönlümde yanan alevi dindiremedim.

duacının kutsal sözlerinden dökülen keramet oldum

tanrının günaha dönüşen mabedinde.

Sevgiliye döndüm yalnızlıkta;

şarap kadar kendim sarhoş oldum her aldığım nefeste.

içten içeydin sen bende

içten içe ta.. benden öte.

huzurun bittiği yerde izlerini sürdüm

eşsiz aşkının yürek hoplatan özgürlüğüyle varolabilmek için...

diz çökmüş hatıralar zamanın önünde

gücüm olmasa bile seni aramaya değerdi.

şimdi sen konuş gölgeler lordu

karanlıktan ne medet umdun ve neden siyahlara büründün.

oysa ki ben siyahtayken sen beyaz olmalıydın...

hoşgeldin yeniden bildiğin kırlara ait olduğun hersey seni bekledi buralarda..

sensiz batırsamda güneşi sensiz doğmadım dünyaya.