İhanetin Gömleği

Bir ben bilirim beni

Birde beni bilen bilir

Açtığın yara ile sızlayan

İhanetinin kara gömleğini

Sen gittin

Gittin de ne oldu

Çiçekler açmadan soldu

Kalbimin içi taş ile doldu

Varken yoktun da

Yokluğun pek ağır oldu

Varlığın sağırken

Hayalin gözümde kayboldu

Hangi yabancının hayali oldun

Hangi kör gözün alımı

Hangi nefsin zulümü

Hangi bedenin esiri oldun

Oldun oldun sen bişeyler oldun

Ne olduğunu bilmeden

Ne oldum delisi olup

Bir çift sözün kurbanı oldun

Yuva kurmak zor ama

Sen yuvayı yıkan oldun

Vebalini veremeyeceğin

Yavrularının ahı oldun

Giden bir çift ayak olsa keşke

Kapıda duran ayakkabın

Saksıdaki çiçeğin

Evin içini dolduran sesinle

Geride bıraktığın ceset oldum

Sanma ki bu devran böyle döner

Güzelliğin bir gün söner

Olmayan vicdanın secdeye erer

Pişmanlığın ne fayda eder

Beynin dank ettiği zaman

Zaman ilaç olur yareme

Enkazından sürura erince

Ah edenin ahı yerde kalır mı

Bu bedbahtın yüzü gülünce

Kara bulutlar bir gün geçecek

Bende baharlar yaşayacağım

Kalbimdeki mezarından

Çiçekler toplayanım olunca

Her pencerenin hikayesi gibi

Sokak lambası ışığında

Şiirler sözler yazacağım

Yaşattığın onca senenin azabını

Başka bir kalpte kazanacağım