İhtiyar

Bu bankta üç kişiydik biz

İzzet gideli iki ay oldu

Halbuki en gencimiz oydu

Yanında kim yatıyor acaba

Onunda kafasını ütülüyormu

Anlattığı şeyi unutup

Yeniden başlıyorsa birde

Adaam düşündüğüm şeye bak

Büyüdükçe hiçbir şeyin tadı kalmıyor

Bende bu yüzden tatsızlaştım herhalde

Hiç bir yere sığmaz oldum

Yada sığmaz ettiler

Evlatlarım başlarından savdılar

Daha rahat edersin burada diyerek

Son çareymiş,son durak öncesi

Bakmayın ismi gibi değil burası

Bulamadım huzuru bu evde

Düz ayak şu parkta olmasa varya

Çoktaan gitmiştim izzetin yanına

Gelmeden önce sevdiğim

Bi torunum vardı sadece

Benim ismimi taşıyan

Oda büyüdü tatsızlaştı

Dedeciğim diye bağlandığım

O tatlı dillerinden kopuşum

Ölmedin gitti be moruk olmuştu

Bu bel ağrısı,şu dizler romatizmam

Taşımıyor artık beni ayaklarım

Bastonu ilk elime alışım geldi aklıma

Ne kadar cebelleşmiştim kendimle

Saklamaya çalışarak gezerken

Bi türlü alışamamıştım

Şimdi ayrılmaz ikili olduk

Yükümü taşıyan yegane dostum

Tek dayanağım

Dün parkta bir çocuk yaklaştı yanıma

Gözleri çakmak çakmak

Hayat doluydu dop doluydu

Sebepsiz yere gülümsedi

Gözlerimin taa içine bakıp

Aylardır ilk kez gülümsedim

Biraz zorda olsa ilk kez

Duygularım dolu dizgin

İhtiyar bir fırtına kopuyor içimde

Söylenecek sözler söylenmiş tek tek

Yaşanacak şeyler yaşanmış bir bir

Islak bakışlı gözlerimle hala

Birşeyler arıyorum ama ne

Ağır ağır kalkmak lazım artık

Usul usul yola düşme vakti...