İhtiyar ve Melankoli

tenhaya çekilmiş acısına tuz basmış uzanır ihtiyar

aklından geçer evveldir yapmak istediği o intihar

düşleri öyle peş peşe gelir ki kah üzülür kah sevinir

Öyle ki bir yaşar bir ölür ihtiyar zamanı böyle yitirir

Bir sevgili aradığı aklına gelmişti

onu o an bir gülmek alıvermişti

acınası haline döndü sonra gülmesi

yaşlanmıştı güçsüzdü çok kısa sürmüştü bu hale gelmesi

ağladı ağladı geçen çocukları genç kızları kadınları izledi ve adamları

ayağa kalkıp onların arasına daldı

Ama artık güçlü değildi adımları

yığıldı oracıkta yılların acısıyla

başına kalabalık üşüştü etrafı sarıldı beş on meraklıyla

Bir şeyim yok dedi kalkarım şimdi

İhtiyar bu acıya da tuz basmıştı

kendine yine tenhaya atıp kaçmıştı