İki Bilinmeyenli Denklem

yokluğum..

yokluğun' um..

bildiğim tüm varsayımlar kadar

gerçekti insan/lığ/ın yüzü..

asfalt kadar ziftli,

gece kadar karanlık,

ozonun delikleriyle dolu..

yoklukla varlık kardeşti aslında

yazı tura gibi,

ruhu sırtsırta vermiş

iki bilinmeyenli denklem..

deli gömleğini bana giydiren hayat

elbet;

senin de ruhuna üfleyecek

yokluğun tozunu..

yokluğum,

yokluğun' um,

yokum..