İki Çocuk

Ne anladım ki

Aşk tan

İki kumarbazdık

Aşk masasında

Her şey güzeldi en baş da

Ama sonra

Sen vazgeçtin ve bitsin dedin

Sıkıldım daraldım dedin

Ve terk ettin

En kötü günde bile

Açan güneş mutlu ederken

Sensizliği koydun her şeyin yanına

Ve bıraktın

Aşkın çıkmaz sokaklarına

Şimdi anlamsız bir küre bu dünya

Yaşadıkça katlanan acılarla

Anıların kaldı hala seni seven avuçlarımda

Her baktığımda

Üzerlerinde birkaç damla yaş kalan

Şimdilerdeyse

Keşke cümleleri kuruyorum sabahlara dek

Keşke keşke hiç sevmeseydim diye...

Ve devam ediyor gün ağarana dek bu sessiz çığlığım