İki Damla Telaş Salınır Zamana

//Yüreğimdeki kuş uyuya kalmış çok önce,

Oysa uçmalıydı, uçtukça daha yükseğe en yükseğe//

Ağlasam, kuşlar göç eder uzaklara

Gülsem, yağmur yağar gecemden gündüze

Uyusam, ıslak sabahlara geç kalıyorum

Uyansam boşluktayım, gökyüzü dar geliyor

Şaşkın hallerdeyim...

Sisli ve puslu anıların bana dönüklüğünde

Keşkelerin sinmişliği var içimde,

Üzerinden kaç güz, kaç bahar geçti

Geride kalanları yok edemeden,

Kuzeyden esti hep rüzgârlar

Önemli, önemsiz siyahlarıma,

Birikmiş ağlayamadıklarımla,

Göçebe düşlerimin kıyısında sağır,

Bir garip hallerdeyim...

Ay ışığının arkasında mı saklı umutlarım,

Ben mi küstürdüm yıldızları,

Dağ çiçeklerini ben mi uyuttum,

Ben mi tükettim gücümü,

Kangren mi oldu yüreğimdeki sızı,

Yağmur damlalarına sinen koku benim mi?

Yüzüme, yüreğime süzülen bu ağırlık ne,

Bilemiyorum,

Darmadağınık hallerdeyim...

Tersine mi akmalı nehirlerim,

Gök gürültülerim yağmursuz mu olmalı,

Zoraki gülücüklerle mi gülmeliyim,

Dünyada küçücük bir noktayım ben

Ben bu kadarım mı demeliyim,

Öylesine hiç, öylesine sıradan,

Karmakarışık hallerdeyim...

Sırlı sırsız aynalara bakan bu suret,

Dudak kıvrımındaki yılgınlıklarla

Zamanın akıp gitmesine şaşkın

Yorgun, kırılgan, telaşsız,

Soran, sorgulayan

Gözlerimde ki bu yabancı

Ben miyim?

Nasıl da kalabalıkmışım meğer...