İki Kadın Tek Hakikat

1-

uğurlarken güneşi

bitirdiği kitabı göğsüne bastıran kızıl bir düşünce gibi

biraz hüzün

biraz ümit bırakarak

akşam üstünün telaşında şehir

az ötede ege denizi

ara sokaklardaki izsizliğe umarsız

içindeki fırtınalı soneler

balkondaki begonyaları uyutan ninnilere karışarak

okşuyor kıyıları

masamda kurşun kalemim

bir küçük defter

ve ellerim

hıncını saklıyor

rengini yitirmiş kadın resmine

gülümseyen dudakları çizerken

2-

isimsiz kadın

hangi öyküden geldin de yerleştin deftere

anafikri neydi çekiciliğinde ki soyutsuzluğun

ceset sevici ressamların muzipliği mi

gözlerindeki o iki siyah nokta

takvimsiz duvarlar gibi boş bakıyor dünyaya

hangi zamanda olduğunu unutan şaşkın kadın

ben yoldayım, sen sonda

ben çocuk oldum, sen içerledin ruhsuzluğa

ben çok seviştim, sen ayrılık sonrasında

ben zillere bastım da kaçtım

sen yerinden kalkamayan kırgın

buğulu camdan kalabalığa bakmaya cesaretin de yok

lanet olsun yazacak kinin de

pusuya yatmış iblisin kerimesi olarak ünlenme

ele geçirmedik ney'in kalmaz

azala azala kefenlenir kimliğin

sebeb, sonuç aramadan

ve kuşkulanmadan Tanrıdan

feryadı öğrenmelisin

herkesin kendi günahlarının esrarında eridiği bu yerde

ah, tenle değil kalple sınanan nefesinde

konuşmasanda bu cehennem gibi keyifsizliğin içinde

aşkın narında yan sesiz sesiz

büyülensin

ruhun kökündeki nur

ve bedenin

3-

dağların terinden gelen türkü gibi başlıyor

biraz sonra unutulacak nisan yağmuru

zamanın kölelerine uslu uslu yağıyor

yaşam çiçeğini sulamak daha kolay şimdi

su

bulutlardan dökülürken

arınmak istiyor

ne ben ağlarım

ne de ellerim