İki Keskin Rayiha

I.

gün ışığından sıyrılmış

ölü ten rengi bakışlarından süzülüyor ömrüm

şakaklarında biriken terle yıkanıyor ölümüm

deri'nden yayılan ayrılığa inatla

terinden filizleniyor aşk

ay tutsağı bir çift göz kapatmış

yıldızlarla zamanı

nemlenmiş bir kirpikten icazet alır gibi

durmaksızın öpüyor geceyi

ve kendi lanetini

kıvrımında uyuklayan ademden kalma bir kemik

günahlarından tespih

sevaplarından seccade

boynundan yol giden cehenneme

tavaf eden kokundur sevgili

ahh o kokun

kaplıyor terk ettiğin bu şehri

albenisi terinle sıvanmış kalbine

alsana beni de

II..

adın adıma yanaşmış

kan kusan sözlerinden dökülüyor ömrüm

dudaklarında biriken nefesle yıkanıyor ölümüm

içine çektiğin ayrılığa inatla

dışarıda filizleniyor aşk

yangınlar kültablasında

külüyle sarmaş dolaş yakıyor tek bir heceyi

rüyanın mahrem yerlerinde köz bir başına

üşümüş gözlerinden düşen gökkuşağına inat

gözyaşlarını saklıyor iki keskin rayiha

müzevir kelimeler kusuyor

kalbimde uçuğun deliriyor

bir şey çıkaracaksın içinden belli ki

geçmişin yasına dua okur gibi

o an savuruyorsun ya dumanı sevgili

ahh o duman

öpüyor terk ettiğin bu şehri

içinde eylüle can veren nefesinle

içsene bir hevesle beni de

alicengizoyunu

(...kokunla sevişiyordu korkularım... bu şehir ve ben, seni böyle özlüyoruz...)