İki Kişilik Günah...

Kadın?

Asıldı yalnızlık kadının kurak dudaklarına

Doladı hüznünü saçlarından uzanıp

Kordon bağlarına

Fırtına vurdukça inliyordu

Teninde ki saklı yara

Gün batımları kızıla çaldı

Göz bildiği kuyular da

Çıplak ağaç gölgesine sığınan rüzgar gibi

Soyunup sokuldu karanlığa

Ceninler düşerken ayak uçlarına

Hüzünlerini emziriyordu

Ayaz vururken utancını duvarlara

Tanıştı ilk fahişe kahkahasıyla

Yudumladığı kan kırmızı şarapta

Ve yüreğinde ki kaldırım taşlarına

Düşen sevdaları sildi

Avuçlarında ki hayalden kalma sızıyla

Öptü gözlerinden kırık cam parçaları gibi

Toprağa düşürdüğü yaşları son defa

Adam?

Irzı kopuk şehrin oturdu kucağına

Yanıyordu baş ucunda

Eskiden kalma bozuk lamba

Küflü havayı çekti soluk borusuna

Geceyi yağmur döverken

Elinde ıslak kırbacıyla

Damarlarından çaldığı mürekkeple

Başladı yitik aşkın ezgisiyle

Lal olmuş şiir yazmaya

Diline yapışan küfürleri

Tükürdü sokak ortasına

Acı sarhoştu mimiklerinden silkeleyip

İlikledi yakasına

Ve kasıklarında ki sancıya sarıldı son defa

İlk adımını attı bilmediği yollara

İçinde ki aşkın ayak izleri silinmek üzereydi

Ardında bıraktığı kırmızı şiirin son satırında

Kadın?

Adam?

Ve tanrı?

Dizleri kırık aşk Güneş kokan avuçlar da

Sunulurken tanrıya

Sessiz bir çığlık emekledi

Meleklerin huzurunda

Ayrılığın karnına ekildi

Günahtan düşen tutku tohumlar

Ve sevişen yüreklerin cenazesi bırakılıp arkada

Kör yangınları katıp önleri sıra

Koşmaya başladılar

Yeniden doğacak acılarının tarlasına

Oysa?

İki kişinin işlediği sevaptı aşk

Tanrının Kutsal kitaplarında...