İki Kişilik Yalnızlık

Bozkırın ayazı yalarken yüzünü

Eskir bütün cümleler dilinde

Amansız bir korku kaplar içini

İki kişilik yalnızlıkların ortasın da

Yalınayak bir çocuk yüzü olur

Düşlerin

Oysa

Yarını besteliyordun dün

Bu günse uzak ihtimaldi hep

Anlamsızca yakın

Önce

Olasılıkların ortasındayken

Olmazların cenderesinde sıkılan benliğin

İhanet eder

Mavinin kavgasına

Kahverengi bir mevsim başlar

Susar bütün şarkılar

Şimdi

Yağmur başlayacak

Uçsuz bir yeşile düşecek damllalar

Saçlarında ıslak bir el

Dudakların telaşlı

Gözlerinse yakacak şubatı

Birazdan

Hazarın kokusu dolacak içine

İsli bir mart gelecek

Dokunacak usulca sol yanına

Kar yanığı bir öğle vakti olacak

Ayaklarındaki yorgunluk

Oturup bir kaldırıma

Gelip geçenleri seyredeceksin