İki Kıtalı Şiirdi Boğaziçi

Gün doygundu, yarın kıt, an gönülsüz…ışı diyordu artık karanlık

İdare lambalarına…

Bir aralığa rastladık

Gregoryen takviminin artık yılında

Süzüldük yeni ayın,

Son dördünün karanlığına

Birer avuç bozukluk atmıştık aşk çeşmesinde

İtalyanca bir şarkının ortasına

Pagoda da kimono siyahıydı gece

Judith'i taşlaştırıyordu Donetello

Örtünmeye çalışırken,

Botiçelli'nin Venüsü öylece

Duaya açılmış ellerimizde,

Lotus tarlalarının kutsal çiçekleri

Dünümüzde ayrıklarla otlanmış

Düş gömüsü

Lodos bezgini kıyıydı

Üst üste binen boşluklarımızın ürküntüsü

Yarasın dediğimiz kadehler seslenirken geceye,

Yaramızı gösterdik birbirimize..

Tambur yayına sığınmıştı,

Kanundan kaçan ezgiler

Sadece biz duyuyorduk

Ben eğerdim o rağmen

Aldırmıyorduk…

Ya ırak olacaktı makamımız,

Ya da rastlaşacaktık

Saklanacak, yasaklanacaktık

İçini gösteren gömlekler giyinmiştik

Duyguların üstüne

Tutulma vakti yakındı

Ya güneş olacaktık ,ya ay

Ad verebilmek için sekizinci güne

İki kıtalı bir şiirdik şehrin Boğaz/içinde…

Dingindi esintiler…

Flotel aynaydı,

El kadar mesafede su yığını

Ressamını bekleyen manzara önünde,

Su yüzündeydi derinler

Kına gecesindeydi gelincik balıkları

Nazar atıyordu deniz anaları

Yelelerini örerken deniz atları

Kıyıya vuruyordu yıldızlar

Düş tüyleri uçuşurken rengarenk

Aç gözlüydü duygular

Düşünceler şımarık

Yeşili dört mevsim yaşayan,

Ağacı da kıskandık bir aralık

Tarifesiz bir seferiydi bu,

Sanki güzün

Sahibiyle ilk tanıştığımda,

Karşımdaki yüzün

Birlikte düştü üç cemre...yer sıcaktı, su sıcak, gök sıcak

Hissediyorduk yarınlaşacaktık…Biz daha da sıcaktık

Suadiyenisanikibinyirmibir

Demir Mutlugil