Iki Şizofren Aşık

basit bir denklem gibi bahsetme

aşktan...

sana değerler verince

kendimi bulamadımki ben...

sonuca hiç ulaşamadım,

yanımda yokken sen

hırsımdan ağladım beni anlamadığın için,

yanımdaykense...

yine ağladım

seni anlayamadığım için...

ne istediğini bir bilseydim,

sorularına cevap olurdum belki,

belkide sen hiç bilmedin

ne istediğini...

sorumluluk almaya çalıştım hep

olmadı.

sen hep kendine acıdın,

oturdun kendi anlattıklarına inandın...

yaz sıcağında

donduğuna kendini bile

hatta bazen beni bile inandırdın.

aşıklar göremez gerçeği,

görürde görmek istemez...

sen hep olmayan suçlarımla

beni suçladın,

bense varolan suçlarını hep

paspas altı yaptım...

istediğin ilgiydi,

istediğim huzurdu...

yorgun bir aşkın gazisiydim ben

sana geldiğimde,

ve sen sondun bende,

yaralarımı sarmalıydın...

ne yaptıysan ben hep

görmedim.

yaptığın iyi şeylerle telafi ettim

bozduklarını...

biz hiç biz olmadık aslında...

ben sende başkaydım,

sen bende...

ve biz iki şizofrendik bu aşkta

seni seviyorumlarıda

vedayıda kafadan uyduran...