Iki Yüzlü Kadın

dışarda çetin bir kasırgayla boğuşur

evde yetim yavrusunu düşünür

umar merhametliden medet

aylar olmuş evine yüz gram girmemiş et

kadın

hizmetli gittiiğin evden

arta kalanlarla yetin,bir zahmet

sıktığı yumruğu duvarı yıkar

ne vicdan ne merhamet

sırtını gam sıvazlar

akşam evde ana olur

gündüz dışarda baba

kolay değil,tek başına

dayanmak bu ızdıraba

kadın hesapsızca gidişlerin

hep ceremesini çekmekte

çocuk bekler elbise

kadın çaresiz

bakkalda aylardır birikmiş veresiye

çeperli gözlerini siler umursamaz görünüp

başkaldıramaz çünkü feleğe

acılar içse de,ağu içtim der

yangınlar firar eder gönül otağında

sobasında ne ateş var ne odun

buzlar kesilir,varoş saçağında

çocuğunun üstü başı çıplak

bir kaç sokak ötesinde,birilerinde patlamış gırtlak

bu hiç de adil değil

söyleyin bu kadın kime sığınacak

içindeki öfkeyi kime kusacak

kadın masum,kadın vakur

bu sokaktan geçmez karınca inciltmemek için

oysa ona yine de atan çok olur çamur

niye boyun eğsin,

genç yaşta dul kaldıysa onun suçu mu

bu toplumun ön yargısı

infazı adil dağıtan terazi hiç yok mu

işte bu saatten sonra panterleşir,tırnakları

devleşir

dengesizliğe

hürmet etmez

ezilmişliğine

erkekleşir bir anda,hiddetleşir

sahi iki yüzlü kadın

neydi senin gerçek adın.