İkimizdeki Biz

ben böyle yolculuklarla dağınık

sen öyle uykularla ayakta

hiç bitmeyecek dua gibi sürecek ayrılığımız

ama sürgit ömrümüz hep aynı solukta

birleşeceğiz aynı toprakta

yeryüzü kadar büyüyecek umudumuz

gökyüzünde en uzak noktada olsa da

hasretimizin dile gelişi...

düşümde en güzel renksin

en güzel sözsün dilimde

en güzel eylemisin ömrümün

gönlümün ertelenmiş ölümü

ve tüm gibilerim kalktı

sendeyim hesapsız

güneşli sabahlar ertesi

huysuz yağmurlara hazır

içimde akan ılık

gözyaşlarımın en güzel adısın

sensiz bomboş her yanım

sağım solum ıpıssız

ama sessizliğe bile yabancı

her yere çarpıyorum...

akşam gökleri korkulu rüyalarda

son yalnızı karanlık sokağın

ev düşlerine dargın

gölgeler amansız soğuğa sürgün

çocuk uykuları hapiste

ezik kır çiçekleri kitaplarımda

ve geç vakitlerde

erkencek gelince ilkyaz

birlikte ağlıyoruz her birine...