İkrar/infaz

Ayrılık her aşkın infazıdır...

***

Nehirler aktı önce

bilinmeyen mecralardan

an kana bulandı

yar aşka hüküm giydirince ...

Ağır ağır ilerledi

idam sehpasına sevdam

yüreğinin dar ağacında asılmak için...

Gitme!

gel etme deseydi...

kalacaktım oysa

demedi...

Oyalamadı dava

bir celse aynı sonu işaret etti

ve kırıldı kalem

bir müebbet yetmedi...

ölecektim

ölmeliydim illa...

Bu kadar mı açık söylenirdi

bu kadar mı istenirdi yokluk

kalsaydım bir an daha

ne olurdu ki...

/Bildiğim bütün güzel çiçeklerin özünden geçtim

ona giderken

ben olmaktan çıktım

onun rehinesiydim

ömür ona esirdi

ta ki

ayrılıkla uyanınca kör yüreğim.../

Almasaydı koynuna

sarmasaydı hiç

onun eşiğinde yatmaya dahi razıydım

istemedi...

Elimi kolumu bağladı bir kelepçe

emin adımlarla yürüyorum

içim sızlıyor

doğru

ama korkmuyorum

benim sevdam eşkıyaydı onun yüreğinde

günahkardım ben...

Şimdi

başım dik

omuzlarımdan havalanıyor özgürlük

bütün yükümü atıyorum...

Son basamak...

Bir tekme...

Bir çırpınış...

Son nefes...

Kırgın değilim sana

ben hep seni sevdim

yalnız seni

yargılasan da beni kendi yasalarınla

sana infaz yakışmadı sevgili...

Bütün ayrılıklara selam söyle benden...