İlaç I

Hayal ile gerçek arasında bir koşturmaca bir telaş

Kolonya içsem biraz

İçim ferahlasa

İlaç içmeyi bıraktım, iyi gelmiyor artık ilaçlar

Yaralara şifa olacağını zannettiğimiz ilaçlar

Bizi daha fazla hasta etti

İyi etmek için

Halbuki hiç hesapta yoktu hastalık

Eğer ilaç icat edilmeseydi

Şaşırıyoruz her defasında

Başımıza gelecekleri bildiğimiz halde

Hatıralarımız en çok hastayken gırtlağımıza kadar doldu

Hastalıklı anılarımız doldurdu tüm beynimizi

Sen hastalıktan daha fazla yer kaplamıştın bünyemde

Uzun soluklu bir romandın hayatımda

Başlayıp bitiremediğim

İlaçların ateşinde uyuturken kendimi

İçimde seni ısıtamadığım zamanlar birikiyordu

Karton kaplı kalın defterimin bitmeyen satırları seninle doluydu

Senin romanını ben yazıyordum

İlaçla uyutulup, ilaçsızken anlatıyordum seni

Uyuştuğum zamanlarda da sadece düşünüyordum

Yazacaklarımı aceleye getirmiyorum

Çok vaktim varmış gibi geliyor bazen

Başımı dizlerine koyup anlatacaklarım var sana

Yazdıklarımdan, yazamadıklarımdan

İlaçlıyken de sev beni dokunmasan da uzaktan sev

İlaç almadığım zamanlarda sar beni, ısıt çok üşürüm çünkü

Sabahleyin başlamaz benim günüm

Yüzüne baktığımda başlar uzunca bir gün

O gün hiç bitmez sen yüzünü çevirene kadar

Güneş batmaz, gece bile kayıplara karışır

Şeklini alırım bana sarıldığında

Ateşle dövülen demir kıvamındayım

Mahkumiyetim şeklini alabildiğim kadar

Kabımın içinde ince bir sızı, narin bir sıvıyım ben

Bedenim yüreğimden gösterişli değil

Bir hesap edebilsen

Adının yüreğimdeki varlığı bile kaç cinayet sebebi

Kaç sevdayı gömdüm toprağa

Masalları terk ettim

Unuttum, unutuldum

Biliyorum şu gözlerim olmasa ağlamayacaksın bile

Adım olmasa adının yanında anmayacaksın adımı

Şu gözlerim olmasa sana bakan

Unutursun bilirim

Hangi ilaç olursa olsun hiçbir yara tamamen kapanmaz

Ve izler

Onlar tenimize en sadık varlıklar

Bizi terk etmeyen

Yirmi Yedi İki Bin On İki 17 00