İlk
Bu gece de uyumadım
Uykudan borçlu gözlerimi
Senin üstüne örttüm sessizce
Narin, kırılgan, ince
Yaz pikesi oldu uykum
Senin derin, ellere verilmiş düşlerine.
Bu gece de uyumadım
Geçmişte kalan uykularla yetinip
Eksik hayalleri dipdiri tuttum kendimce
Küskün, naif, baş belası
Sözün hecesi oldu sadece.
Mahkum!
Benim usanmış, üstüme sinmiş hislerime.
Ve güneş doğdu.
Aldı çarptı yüzüme aydınlığı
Kocaman neşeli bir sabah utandırdı.
Çiçeklerde çiyler buharlaştı gözüme.
Göz yaşım bitmiş diye.
Bir akasya sallandı yüzüme
Nefis kokular sürdü yüreğime.
Şiirlerim saklandı
Sabır ayetleri çınladı gök kubbede.
Mehtap,
Deniz olsa, yakamozlar çaktıracakmış memleketimde.
Olmadığından yenilmiş güneşe sözde.
Güldüm...
Karanlık gecelerde sırf mehtap var diye yürünmez.
Zaten yenilen yenilene.
Ben güneşin kokusunu duydum arkadaş.
Toprağın elini tuttum.
Dar Dünya'da bol yaşadım.
İlk ben ağlayıp sustum
İlk ben doğurdum sanki.
Ve Havva'dan sonra doğan benim.
İlk ben aldandım, ilk ben!
Ve ilk ben toparladım eteğime umudu...
Aldım elime huzur tasımı.
İlk çiçeği ben diktim, ben suladım.
Güneşin kokusunu duydum diyorum sana.
Anlamıyor musun?
Ben dertlere ölmüşüm.
Yaşanmaz mı be!