İlk An Gibi

sensiz tozlandı saçlarım elim ayağım yüzüm

ağlasam silemem yokluğunu bükük bakışlarımdan

boğazımda düğümlenen yolculuklara haksızlık edemem

söğüt saçlım

kağıttan ölümlerle durulmayan kangren ilkbaharımızı

sarartıyorum hasretimle uykusuzluklarımda

göğsünde intihar etme düşlerimi atamıyorum bir türlü

gözlerinin şehla bakışlarına hapsettiğim

beynimin kılcal damarlarından

seninle sonsuzluğumuzun ötesi doyumsuz bir ilk an gibi

aşka...

kana kana ağlasam silemem yokluğunu çocuk bakışlarımdan

yüzümü düşlerimdeki gülüşlerinle yıkarım ya

her sabah sensizliğime tuz banar özlemin

ne bir tarih bilirim ne bir felsefe

dünyadan bihaber yüreğim ve aklım

bir seni sevmeye yeter

bir de

saçlarını fesleğenim bildim gibi

sokaklara vurmaya acılarımı

yaşamaya cahilim kör sakar

ve sensiz geçen anlarıma söz geçiremiyorum

ölüm bir köşeye sığınmış hedefsiz bir kurşun

anılar geç kalmış ayrılığı avutmaya

unutmakların ayarttığı bir uzaklıkta

her şeyi unutuyorum

seni sevmek harici

kolları sıkılgan toprağın

sevdanla gömülmeliyim yeryüzüne

hep bir ilk an gibi

soluklansın diye sığırcıklar

sensiz zamanlarımdan arta kalan dinginlikte

gözlerimde çimlenecek her taşta

dinlenecek yokluğun

suskunluğum acımasız uzayacak

hep bir ılık ilk an gibi

suskunluğumu susacaksın

anlayacaksın...

...

arayıp da bulamadığın yazları

hep paylaştığımız bir şarkının yorumunda

bulacaksın

kaçtıkça yakalandığın natürmörtün

o olgun meyvası sensin aslında

kendinden sakladığını sandığın

merakla beklediğim tadının o en kekre halini

tattıracaksın yalnızlığıma...

uzaklaştıkça yakınlaştığın bu hoş tablonun ortasında

dudaklarımın resminin üzerinde gezinişi en güzel ve alımlı öykümüz

üşüyen doğruları soluk renklerin

buğday sadeliğini yakalamış yüreğinde bir son arzu bu

kurtar kendini

beni unutma...

ılık bir ilk anın geçiciliği gibi...