İlk Sesiyle Dallar

hatırlanır önünde durduğumuz avlu

serinliğin eski gölgeleri sızlanır

patikaları suya değene kadar ıslatan adımların

ilk gürültüsü geçer beyaz ağıtlardan

zaman şimdiki eski zamandır

ölüler öldüklerini bilmezler belki

taze yanığın kuyruğunu çekiştirdikçe eskiyen

dip mısraların boşa gitmişliği sanılır yıllar

o yıllar ki bir hayatı mumyalar

kökleri kavuşsa kim inanır

göğe doğru uzar kamışlar

taşın ağzıdır ıslıklayan geceyi

hanelerin çatıları örtük pencereleri kapalı

bu masalı bir çocuğa anlatır rüyasında

bak ben senin son nefessizliğin

serin bir tebessüm kalır dudaklarında

dalgın geçilir bazen pusu derinliğinde yol

ardında yaprakların karışık dansı

inanırsın bir korkuyla takip edildiğine

başını çevirsen o ilk sesiyle dallar

konuştukça bu günleri oyalar.