Ilk Şiir Denemem

şair denmesine alıştım artık

gücenmiyorum kendime..

kar tutmuş aklımın yükseğine/

kömür yürekli adamlar çiziyorum,

usta esinlerden izin alıp

pinokyo sesiyle nağme sürüyorum yüzlerine ..

güneşsiz erirdi karlarım..

kaç şiir mahçub etti,yenisini yazma dedi..

inanmak mıydı,delilik mi..

taze tuşlara hoyratlık,

beyaz kağıtlara israflıktı..

aşksıza yer vermiyordu akşamüstleri..

gündüz uykuda,

karanlıkta şaşkındı ilham perileri

olmazın gücüne yenik hislerde

duyuyordum..

sarfınazar vakti geldiğini..

uzun kâbuslardaki kısa hikâyemi..

aşkın delillerini biliyordu şiirlerin pîri

infazı başlatıp,

kalbimde kırıyordu tükenmez kalemi..

çok yıllar geçecek

dimağa sözcükler sinecek

ukdeler küllenecek

belki bir o bilecekti

O'

uyandığımda,başucumda;

''yüreği dopdolu,gözleri hep buğulu,oğlum'' diyen

annemdi...