İlk Sözüm Son Yeminim

Bir zamanlar seninle ne güzel sevgiliydik

Utangaç kaçamakla hep göz göze gelirdik.

Hayalini kurardık bir ömrü paylaşmayı

Ne sen düşünmüş idin ne de ben ayrılmayı.

Sarılmadım ben sana tutmadım hiç elinden,

Korkardık,çekinirdik el diline düşmekten.

Küçücük kalbimize sığmazdı o sevgimiz,

Adımızı söylerken şad olurdu dilimiz,

Ama uzun sürmedi çok gördüler bunları,

Hiçbir şey yapamadık, seyrettik olanları.

Hep şüphede kalmıştım, sevgin bitti mi diye

Sahip çıkıp sarmadın, almadın beni niye?

Haksızlıklar zinciri bağladı kollarımı,

İki yüzlü insanlar kapattı yollarımı.

Boynu bükülü kaldım, gururumla baş başa,

Hiç kimse aldırmadı gözümden akan yaşa.

Yarım kaldı hikaye, bitmedi ama aşkım

Mücadele etmedim, küçüktü daha yaşım.

Bir ayrılık rüzgarı savurdu ayrı ayrı,

Bana yar olamadın, elden gelmedi gayrı.

Kurda kuşa yem oldum, kırdılar kanadımı,

Şu kısacık ömürde, yaktılar çok canımı.

Duydum ki aylar sonra başka bir yar bulmuşsun,

Bana olan aşkını ne çabuk unutmuşsun.

Yalan mıydı sözlerin, hani o yeminlerin?

Başkasını mı tuttu tutmadığım ellerin?

Bense hep yüreğimde taşıyorum sevdanı,

Yıllar geçse de bile silmedim varlığını.

Sana ait kalbimi başkasına vermedim

Kalacaksın daima, ilk sözüm son yeminim.