İlk Ve Son

öyle bir acıktım sana

seni sevmeye

konuşmayı

inançlarına ters özleyişlerinle eskimemeyi

bak hala birgün geleceğim diyorum

değiliz daha eşiğinde son oyun çığlığımızın

ve ezilmiş çimenler kokarken

susuşumuzun heveslerimize küskün ırmağında

bak hala birgün geleceğim diyorum

sakla yokluğumu derinden hissetmişliğini

seni bir tomurcuğun açılışının narin yolculuğunda

alacağım kendinden sakla sendeki yokluğumu

farkında olmadığın ilk ve son yolculuğumu

gece geç vakitlere dek otururduk

bakışlarımızın özlemleri hayrete düşüren sınırsızlığı

dudaklarımız kalem olurdu

yüreklerimizin hırslı sayfalarına

gidişin eğri kaldırımları dost bildirirdi

gönül ağrılarıma acılı bitab yıkık

el ayak çekilirdi yalnızlığımdan bile

ömür üvey kardeşim olurdu yaşamaksa analığım