İlk Yağmur Kokulu Türkü

susadım gözlerinde yüzdürdüğüm

beyaz gemilerin ulaşmak ümitlerine...

portakal çiçeklerine koşar gibi

kulaçlıyorum zaman denizinde

kuşlara dar ağaçları kurulmasın diye

sevgiye itimatlı dönencelerde

kavuşmak ümitlerini insanlığın...

aklıma kan gibi oturur bekleyişlerimde

bir daha hiç gelmeyeceksin korkuları

kısrak gibi bir arzuydun sen boydan boya

yalancı tutkuların ötesinde

ve ayrılığın parmak izleri çıkmış

birbirimize olan uzaklıklarımızda

gidişlerimize

gizli bir bulanıklığa

saçlarını okşayan meltemler inine çekilmiş

ömrüm ki ansız baskınlara gebe kara bulutlu

güz yapraklarını pul yapıp yüreğime

özlemlerimi yolluyorum sana sözcük sözcük

kışkırtılmış uykulara dalmayı bırakıp

ve istiyorum ki beni anan gözlerinle ansın

sen gülerken unutulsun ağladığım

sen ağlarken ben söyleyeyim ümidin

ilk yağmur kokulu türküsünü...