İlkyaz Fısıltıları 2

/Küçücük bir damlanın denginde saydamlaşıyor kirpiklerim

Yüzümde ilkyaz fısıltıları

Kaynağını ısıtıp yeniden demliyor gece yağmurlarını

Ve ben kuzeyden gelen bulutlarını dağıtamıyorum.../

Hatırlar mısın?

O yaz hiç görünmemişti güneş, kumlar hiç kurumamıştı

Köpükleri hiç uslanmamıştı Karadeniz'in

Derenin suyu yeşile dönmemişti

Sandalın tahtaları kurumamış, iskele suya gömülmüştü

Küçük su göllerinden hoplaya zıplaya yürüdüğümüz

Çamurlu yollar yıldırmamıştı bizi

Asmalar üzüm vermemiş, böğürtlen çalılıkları öksüz kalmıştı...

Fırtınalar mı?

Hiç dinmemişti...

Yaz günü kış giymiştik üstümüze

Eylül'den önce ısınamamıştık son kez

Pastırma yazları da renk vermemişti...

Samyelinin hırçın kum saldırısından kaçma heveslerimiz,

Ateşböceklerinin melodisiyle gece yürüyüşlerimiz de özlemişti bizi...

Sana dinlediğim her şarkı nakaratsız susmuştu

Kaçamaksız kalmıştı parmak uçlarım teninin hasretinde...

Olmamıştı ilkyaz kokum,

Biz yazı, yaz bizi sevememişti o sene...

/Göz kapağıma düşen tanenin görüngesi olmaya hevesli gece yağmurları

Milyonlarcasından biri tenine sığınıp ilkyazların ruhunu acıtır, korkarım.../

O sene yaz hiç gelmemişti aslında

Karamsardı günler alabildiğine

İçimdeki yitik mum alevi de binlerce kez yenilenmekten eskimişti...

Göz gözü görmez sağanakların koşturmasında

Bir an değip geçen hissin yakıcılığında özlerdim sesini...

Her an beraber olmak için zaman yaratma çabam

Pişmanlık nöbetlerinde ağlaşırdı sonra...

Küserdin çünkü

Ben ne yaptığımı bilmeden küserdin...

Bakmazdın yüzüme

Dudakların donuk sözcüklerle kıvrılır

Bakışların solardı...

Kokunu vermezdin bana, ellerini saklardın

İnce bir temasın korkusunu pervasızca satardın yüreğime

Uykusuz bir geceyi armağan ederken gidişin

Paslı demirin gıcırtısında acıtırdı içimi...

Sen beni hep kör zincirlerin hışmında hükümlü bırakırdın

Perde boşluğunda törpülerdim derdimi

Kulaklarım bahçe kapınızda

Kara bulutların esaretinden kaçkın bir Yıldız eşlik ederdi hüznüme

Söylerdi en hazin şarkısını,

Ağlardım...

İçime sızardı zamansız hüsranların...

İlkyaz umudum ah son düşüm

Ben seni zifir saatlerde ne çok beklerdim...

Nedensiz küsüşlerin gibi

Nedensiz gülümserdin sonra

O an gözlerinden içerdim

Ayyaş bahanelerim vurdumduymazlaşır

Gözlerimin altındaki mor çizgileri umursamazdım...

Ben yine albenili hislerimi avuntularla besler,

Beklemenin rehavetine sığınır,

Hesapsız sana dönerdim...

/Güneşin batışını yakaladığımız kuytuların kırmızı haresine

Rengin değerken uzaktan, butlularını çekme...

Bırak yaşayamadıklarını tutkuyla beslesin yürek

Nasılsa gün açtığında geçen yılların keşkelerini unutacak gece yağmurları/

Ağustos ortasıydı

Evet, evet tam ortasıydı

Her şey daha çok karardı birden

Güneş bulutların arasından sıyrılmaya çalışırken betere battı...

Ağaçlar, çiçekler, asma yaprakları secde etti rüzgara

Karadeniz tam da orta yerinden göğe saklandı...

Aktı sonra gök,

Aldığı ne varsa yeryüzünden, aktı...

Ve bitti yaz...

Gece yağmurlarını kanserli bir hücre gibi

İçime dolayarak bitti...

Ve gittik biz...

Gönülsüz adımlarımızı saklayarak

Aynı kavşağın farklı şehirlerinde

Kışları yaşamaya gittik...

/Güneşin dik ışınları tenimi yakarken üşüdüğüm asıl kışlar

Varlığının iki kıvılcım ötedeki çakıl taşı suretiydi aslında

Her yaz sonu bıraktığın nemin gizlendiği göz pınarlarımdan beslenirken

Unutulduğunu sanma lüksünü tüketmekteyim.../

Gidişlerimizin Eylül söylevlerinde

Yasaklamaya çalışırdım kendimi sana...

Ulu bir dağın eteklerinden topladığım gelinciklerin ölü bedenlerinde

Kuşanırdım vedaların Haziran çıkmazını

Dilimde susuzluğun, gönlümde kırıklığın yaşardım öylesine...

Aslında hepsi uydurma anlamlar dizisinden başka bir şey de değildi

Bilirdim...

Ama kanardım,

Yüreğimin sus diyemediğine kanardım...

Sevmiştim çünkü

Seni Karadeniz gibi,

Kuzey soğuğunun en beyaz haliyle sevmiştim...

Yazın ortasında kardelen çiçeklerini aradığım masallar yazardım ya

Bir gün sen de oku isterdim...

Kaç kelimeyi tüketti alfabem

Şiirler dolusu hüzünler saldı ellerim

Güncelerim sen doldu taştı sayfalarca

Sığmadı defterler dolusu hayallerim

Kaç kere döndüm kendime

Olmadı yine düştüm ömrüne

Bilmedin...

Senden sonra;

Hiçbir şey olmayan gözlerinden

Hiçbir şey olmamış vakitlerden

Hiçbir şey yazmamış kaderimizden

Hiçbir şey doğmamış yüreğinden

Hiç vazgeçemedim

Neden mi?

Bilseydim;

Bu dizelerin kelime rehberliğini üstlenir,

Her şarkıda, her şiirde, her yaz koşa koşa sana gelir,

Dost sızan bal gözlerini düşler,

Hiçbir şey olan anların ilkyaz fısıltılarını yüklenir miydim?

Bilseydim ah ilkyazım, ilk sevdam, son sözüm...

Bilseydim neden sevdiğimi

Keşke bilseydim...

Keşkeleri, vazgeçilmeyenleri, bekleyişleri, nedenleri,

Ukde kalan sevgimi,

Bir kenara bırakma vakti geldi yine...

Gece yağmurlarını da özgür bırakacağım birazdan

Dualarımın sana karıştığı günlerin çok gerisinde,

Unutulmuş ilkyazların yapıştığım yakasını,

Bir tek dileğe bağlayarak bırakacağım...

/İlkyazlarımı da ilk susuşlarım gibi sende kuruttuğumu yazıyorum artık

Her saatime saldığın gece yağmurlarını

Belki bir gün sana ulaştırmak için sakladığımın itirafında bozuyorum ahlarımı.../

Şimdi;

Seni öyle çok sevdiğim zamanlardan hatıra bu dizeleri,

Kaldırıyorum diğerlerinin yanına...

Bir gün adresine gelecek imzamla bileceksin

Bir ağustos akşamı anlatamadığım ne varsa

Serilecek seyrine...

O zaman;

Beklentilerimi alıp gece yağmurlarından susturacağım ilkyaz fısıltılarını

Benliğime işlemiş ruhunu özgür bırakacağım

Dinecek gece yağmurları...

Ve susacak kalemim sana

Olur olmaz zamanlardan silinecek tenin

Yüreğime demirlenmiş eskimiş tebessümün

Son kez direnecek bana...

Ve ben çoktan ayrılmış yaşam dallarımızın bir tomurcuğunda saklandığımı bileceğim...

Ve ilkyaz dostum

Son kez öyle umarsız seveceğim seni,

Son kez...

20/23 Mart 2009/İstanbul