İltica Yüreğimle Geldim Huzura

Uzayıp giden tren katarlarına bakarken

Dalıp gitmişim

Şu yaslandığım ağaç bile kayıtsız

Bakıyor öyle elimden düşen kalemime

Utangaç şiirlerim ıslanmış

Kimseye görünmeden yağan gözyaşlarımda

Şaşırma...!

Ağlamamalı mıyım hiç?

Kavgalarım özümü işgal ederken

Boyun mu bükmeliyim hasretine?

İsyan meşaleleri tutuşmuş

Ve inadına ağlayan bu adam

Evet...

Ağlayan bu adam

Kaç gönül eskitti yorgun bedeninde

Her gideni, ardından suya verdi usulca

Duymadın...

Korkuyorum

Zamandan çaldığım türkülerin mırıltısı dudağımda

Sol yanım hep soğuk

Gittiğinden beri

Sol yanım koca bir boşluk

Utanmadan korkuyorum

Ya gelmezsen bir daha

İltica yüreğimle geldim huzura

Her şeyimi umut satan eskiciye verdim

Ufuktan...

Kaçarken gönlüm

Ardına bile bakmadı

Kanlı savaş meydanlarında

Efsaneler, toza toprağa bulanmış

'Leyla bir özge canmış'

Martaval,

Ferhat mı Şirin'e vurgunmuş?

İnanma...!

Tek gerçek senmişsin

Görememenin yakınmasıymış

Dudaklarımın kurumasında

Boynuma geçen ilmekmiş

Gölgemin terk etmesiymiş

Yalın ayaklarımı

Yüreğimde dolaşmayan kan

Ve elimdeki nasırın can yakması

Ya da

Umutlarım hissedemezse seni

Lal gözler...