İmdat

Gözlerimi yağmurun en sağanak anında kapatmak istedim

Ve boğulmak rüzgarın çığlıklarıyla

Annemin ellerime üflediği nefesini yerle bir etti tanrı

Uyumak hiçbir zaman çare olmadı acılarıma

Göğü kokladım uçsuz bucaksız tarlaların tepesinde

Anladım ki bir faytonun ardından koşmak

Onun üzerinde sallanmak kadar neşeli değil

Umut, ona ihtiyacı olanların kapısını çalmıyor

Işığı avuçlarında saklayanlar her zaman aydınlık

Lirik şiirler yazdırdı melekler ellerimle duvarlara

Bana kalsa boyamak baştan aşağı tüm dünyayı çok daha keyifli

Bana kalsa yaşamak bir altın madeninde toprak aramak

Çakıl taşlarının arasından bir deniz yıldızı çıkarırsam ne ala

Bana kalsa gülmek için çocuk olmak gerek

Bu devirde çocuk olmak için

Çığlık atmana yetecek kadar nefes gerek

Ümüğünü sıkıyorum her gece yıldızların

Küçük prensin düşlerinde yaşamak varken

Ne diye karanlık insanların üzerinde parlıyorsun

Ben ki yalnız iki heceden ibaret bir yaşam parçası

Bu kadar konuştuysam eğer bir bildiğim yok

Dünya çöplük

Hayatın tadı çok bayat

İki heceyle haykırıyorum

İmdat