İmgesini Arayan Renk

Hüzün kokan renkler vardı çığlıklarında

Her yağmurdan bir renk kibriti yakardın

Kibritçi kız misali

Ağlayacak mekân bulamayıp

Gökyüzüne sığındığımızda

Maviyi yakardın

Yanan mavi

Önlükleri ile okullarına giden çocukların

Gökyüzünü yeryüzüne indirmesi olurdu

Yalnızlıktan korkup, ağlayıp

Bir anne aradığımızda

Beyazı yakardın

Yanan beyaz

Camın öbür tarafında duran küpe çiçeğinin ardına saklanmış

Dışarıda yağan karı izleyen yaşlı kadının gözleri olurdu

Umutsuzluk, çiçek siz bir bahar gibi gelip

Tüm konukluğu ile konduğunda

Bir yol arardık

Siyahı yakardın

Yanan siyah

Maden ocaklarında göçük altında kalan babaların

Çocuklarına bakışlarındaki uzun yol olurdu

Üşüyen çocukların haberini aldığımız vakitler

Üryan uyanırdık zemheriye

Sarıyı yakardın

Yanan sarı

Anadolu'da, on beş yaşında bir kız çocuğunun gözlerini

güneşe adayarak, akşam kendisine gelecek olan görücülerden

habersiz

Dondurmasının keyfine varırken yüzüne düşen güneş olurdu

Emeğin, mücadelesinde

Darağaçları yer depremi olurken

Kırmızıyı yakardIn

Yanan kırmızı

Zabıtalardan kaçan simitçi çocuğun

Her adımda yüzünde büyüyen -annem için emek- sözü olurdu

Anneler

Anneler

Uzak kaldığında

Ruhumuza

Moru yakardın

Yanan mor

Sarhoş kocasına çocukları için katlanan kadının

Dudaklarının kenarında açan akşamüstü laleleri olurdu

Aşık olurduk

Aşksız büyürdük

Yeşili yakardın

Yanan yeşil

Ziyaretçisi olmayan mezarların

Gün olur şehre yazlık sinema gelir bekleyişi olurdu