İmkanlı

Güneş giderken doğduğu yere

Sen de gidiyor musun gönül hanene

Renk zifiriyken tüm evrende

Bir ışık var mı acep içinde

Soruyor musun kendine hiç

Sonra yanıtlıyor musun içtenlikle

Bi koşu gidip geçmişe

Ellerinde bahanelerle dönüyor musun yine

Oysa her olmuş yeni bir oluşa gebe,

İmkansız önce akla düşer sonra gönle

Sonra da ele, sarılırsan dört elle

İstanbul .../../....