İmpala

Keşke diyerek başlıyoruz sabaha ve aşka

Hata olduğunu bile bile

Halbuki

Hata yapmaktan öğrendiğimiz bir şey olmalı

Herkesin içinde aynı hüzün

Bir değeri olacakmıydı bu acıların

Diyoruz

bir bilge olmalı bu yazgıları bize yükleyen

Bir güç

Varoluş nedenini yüzümüze vuruyor güneş

Nicedir kendimizi görmekten yorgunuz aynalarda

Bize sonsuz cevaplar veriyor oysa

Artık

Kendime tutacak bir el üretmeyi bırakamalıyım

İnanmalıyım

Kuşkusuz

Beklemek orucu bozar

Ve gerçekten bu bendeki bitmeyen aşk

Dünyaya kırılmanın doğurduğu..

Bir akşam yorgunluğu değil

Bükülmüş kambur bir yılgıdır bendeki..

Pencerelerden seyretmek yetmiyor artık

Hem

Güzel iken bir kuş niçin penceremde konaklar ki?

Hala yaşamak istemekle bir cinayet işlediğimin farkındayım

Benim saçlarımdan dünyanın,

Senin saçlarından aşkın hali anlaşılır..

Sen gülünce

ürkek bir İmpala soluyor içimde

Ömer Altıntaş