İnadına Gülümser Yolculuklar

inadına gülümser yolculuklar

ağaçlar esirdir hep yalnızlığıma

sözlerim bitti cebimdeki son yolculuğun biletleri gibi

aşkları acı su gibi içtim bitirdim kanmadım çocukluğuma

beni çocuklaştır anne

sevglimin incecik ellerinde saydığı papatyanın son sevmiyoru ben çıktım

talihsiz bir resim albümünün saramışılığı şimdi hıçkırıklarım

yanyana iki elin yakamozlara aldanışı kadar titreğim

ben seni sokaklar beni arar

yalnızlık bu olsa gerek

çıkagelmelerin aniden bitişi

ve kahreden bir hüzün

aaaaa yıldızlar mazlum

kim bakmalı kayan yıldıza dilek dilek

edecek sözler saklamak için yarına

hoşçakal diyorum

dün sensizdim yarınsa yalnız

yavru ağzı bir şafağın bekleyişli umutsuzluğunda

içi kırık paramparça darmadağın bir ev

pencereleri görgüsüzce lüzümsuz

ışıkları gözlerine şöyle bir değip geçen

unutturan kendini.....