İnsan

Bu kadar ince düşünmemeli insan,

O üzülmesin o'nun canı yanmasın,

Bir başkasını bu kadar düşünmemeli insan,

O mutlu olsun diye kendini üzmemeli insan,

Ya da ne bileyim,

İlgisini fazla belli etmemeli insan,

Sevdiğini yüzüne söylememeli insan,

Sükut etmeli insan,

İki dudağının arasından çıkartmamalı o sihirli kelimeleri..

Çıkartmamalı..

Çünkü o kelimeler ağızdan çıktı mı,

O içinde sakladığın, büyütüp beslediğin,

Yüreğine sığdıramaz hale getirdiğin sevgiyi,

Bir anda üstüne basa basa ezer insan,

O sevgiyi yerden yere sürükler insan,

Çünkü artık kolayca erişilebilecek bir şeysin,

Sevgin artık değersizdir,

Hislerin artık önemsizdir,

Çünkü hayaller kadar zor değilsin artık..

O kelime çıktıysa o dudaklarının arasından,

O'nun elindeki bir oyuncak olursun,

Artık oyuncak gibi oynar seninle insan,

Sana bir ışık yakar, bir söndürür,

Bir yakar, bir söndürür,

Sonra tam yandı bir daha sönmez dersin,

Ama o öyle bir sönerki bir daha asla yanmaz,

Sen dudaklarının arasından çıkan o iki kelimeyle kalırsın,

Kızarsın kendine,

Çünkü Şems'in de dediği gibi,

Sen yanan ateşe dokunmaya kalkıştın,

Ve o ateş seni de yaktı..

12 Şubat 2014 03.37