İnsan Bu

Hayat, bazen yırtık pantolona benzer

ne kadar dikiş tutturmaya, yama atmaya çalışsan da yırtıktır o bir kere ve adı hep yırtık pantolon olarak kalacaktır.

Acıları vardır herkesin doğuştan kalma,

kim geldi ki zaten gülerek dünya ya...

Tanıdıkları, tanıdıklarını sandıkları vardır herkesin.

İnanmak ister insan, sevmek, sevilmek ister...

İnsan sanar herkesi inanır,

belki de sadece sanmak ister

aldanmak ister körükörüne...

Cenneti ister hep

ama cehennemin kuytu sokaklarında gezmekten asla vazgeçmez.

Arzuları vardır herkesin,

sehvetle baktımı kasıp kavurur aşkına geleni...

Ölümden korkar, yaşamak ister,

ama aşkın kuyusunda boğulmanın da ölüm olduğunu bir türlü kabullenmez.

Güler yüz ister, ağzı süt kokan bir bebeğin ilk gülüşlerinde ki tat gibi...

Güneşten bile sakınır oysa gülüşlerini.

Af ister

ama gaftan ve hoşgörüden hiç haz etmez,

haklıdır ve hep haklı kalacaktır.

Adalet ister,

sadece kendine...

Huzur ister, kırlarda koşmak, kışın beyaz örtüsünde baharı koklamak ister.

İnsan bu,

ekmek ister ama emek vermeyi bilmez.

Başarı, şan, şöhret, para, makam ister,

çaba vermez...

Saygı ister

ama bu yolun sevgiden geçtiğini ve vermeden alınamayacağını bir türlü kabullenmez.

İnsan bu,

hep daha fazlasını ister

hep daha dahasını ister...

güzellik ister,

güzelin güzelden geldiğini bilmez...

ya bir çamur parçasından yaratıldığını

onu da mı bilmez.