İnsan-ı Ömür

İçimde yanan bir mumdur insan-ı ömür,

Bense etrafında koruyucu bir fanus

Yandıkça zaman misali kömür,

Ruh bedende firak olur, bedense kırık bir fanus...

Hayat, kimi zaman yediveren bir goncadır

Bazen de acı veren sancılı bir kancadır

Tarlasında her kuşağın doğup büyüdüğü

Bitmek bilmeyen bir yoncadır

Harami yıllar zamanı kemirip çalır

Boş avuçlarda yaşananlar kalır

Fincanda gaybı anlatan kahve utansın!

Bir nefes kadar yakınken ölüm,

Bizi şaşkına çeviren yalancı bir faldır