İnsan İnsana Değer

İnsan insana değer bir şekilde

Ya dar bi sokakta

Yada akşam üstü deniz kenarında

Bazen en fırtına dolu anda

Bazende en haykırışlı kahkahanın sonunda

Belki hüzün dolu cenaze safında

Belki de bi düğünün halayında

Kimi vakit bir sigaranın dumanında

Kimi vakit çayın en sessiz yudumunda

Bir omza düşen başta biraz

Bir “geçer” diyen seste çoğalır yavaş yavaş

Çünkü insan insana bazen ekmektir

Aç kalmış ruhun önünde sıcak bir sabah

Bazen hiç tanımadığı bir çift gözde bulur kendini

Sanki yıllardır aynı yarayı taşımış gibi

Ve en çok da gece inerken şehrin üstüne

Kimsenin kimseye yetişemediği saatlerde

Birinin “buradayım” demesiyle hafifler dünya

İnsan insana iyi gelir aslında

Yeter ki kalbi acele etmesin

Yeter ki biri gerçekten dinlesin

Ve biri giderken değil de

Kalırken dokunsun insana

İnsan insana değer bir şekilde

Kimi göz göze gelmeden

Kimi tek cümlelik bi “iyi misin”de

Kimi omzuna bırakılan yorgun bi sessizlikte

Bazen gece yarısı susmayan telefonlarda

Bazen çayın buharında unutulan dertlerde

Kırılmış bi kalbin eşiğinde

Ya da dönüşü olmayan vedalarda

İnsan insana değer bir şekilde

Birbirinin eksik yerini ezberleyerek

Kimsenin görmediği yaraları

Sanki kendi canıymış gibi taşıyarak

Kimi bi hastane koridorunda

Kimi yağmurlu bi otogar akşamında

Hiç tanımadığı birine bile

“Üşüme” der gibi bakarak aslında

Ve gün gelir herkes dağılır

Sokaklar eski sesini kaybeder

Ama bazı insanlar kalır içinde

Bir şarkının en kırık yerinde bekler

Çünkü insan insanın kalbine değer

Bir ömür yetmeyecek kadar derin

Bazen de sadece bir anlık

Ama unutulmayacak kadar teğet geçer...