İnsan Kalbi Önce Dur Der Sonra Sev Der

Her zaman avutur insan kendini

Dağlara,

Sessiz artık düşüncelere

Kuru yüreklere düşen ceren yarasına

Ve acıttığını anlar bedeninin ince doruk yerlerinde

O an rüzgar kuru yaprakları ters savurur sanki

Hiç aklına gelmez gecelerin kuytu serinliği

Ve eylül sabahlarının hafif esintili mazisinde

İnsan kalbi önce dur der sonra sev der

Uçar gider kanatlı bir kuş misali

Varlığında asaleti arar

Kaybolan düşlerinde

Sev demesini bilmeyen yürek

Aşk şerbetine savurur yaralarını diz boyu

Akar gider ucu bucağı belli olmayan

Karanlık dipsiz kuyulara

İşte o zaman anlar yüreğinin sev dediğini

Nihayetinde oda yalan olur birgün mutlaka

İnsan kalbi önce dur der sonra sev der

Kurtboğazı Barajı / ANKARA 23:36