İnsanlığa Fısıltı

Mavinin her tonunda ağladı insan

Kimi rüzgara verdi göz yaşlarını

Kimi toprağa akıttı..

Elinden tuttum düşlerimin ve

Bir kaydıraktan ittim karanlığı

Eğlenmek on yaşında bir çocuğun

Acı dolu ağırlığı karşısında yetişkinin

Tahterevalli üstünde inip kalkmasıydı

Tozpembe görmediğinden hayatı anneler

Çocuklarına başka renkleri öğretmediler

Şiir, başlı başına ihanetti yaşamaya

Çölünde bu vahanın bir kum tanesi

Ya da en susuz anında bile bulutların sesi

Gözlerinde yatar kilometrelerce kare beton yığını

Hiçbirinin yoktur günahı

Ağlatan insanların kirli sözcüklerinde soğuttum

Ağlayanların mezar taşlarını

Bundan sonrası aşağı ve yokuş

Dip köşe arar ve lime lime edersen ölümü

Mızrağını geçirir boynuna

Elinde kutsanmış bir tasma

Duyduğun siyahlar içinde bir azrail sesi

Ve yandığında cehennemin güneşi

İnsanlar suçunu yıkar tanrıya

"Yarattın

Yaşattın

Neden acıttın"

Kelimesi kelimesine okudum tüm yazılanları

Kutsanmış tüm suları içtim ama

Yirmi yıldır hiçbir kitabın

Bir sayfasında öldürmedim ışığı

Öldürmeyin insanları

Söndürmeyin

Işığı

Barışa ve

Mutluluğa..