İnsanlığa Yakarış

Sana bir 'sır' vereyim ama saklı tut çocuk

Sonra defterine yaz ama tez unut çocuk

Ben bir mezar taşıyım belki sevimsiz soğuk

Üstüme yazan harfler kalbime açar oluk

Yanı başımda toprak içinde ise ölü

Sakın ha korkma çocuk asla acıtmaz gönlü

Geceleri fısıldar bana ansızın bir ses

Bu ölüm yuvasında sensin zamana nefes

Sana bir 'kor' vereyim gönlüne düşür çocuk

Eğer o kor yanmazsa yüreğin üşür çocuk

Çünkü kalbi yanmayan hayatı anlayamaz

Bilir misin kul denen ipte yürüyen cambaz

Düşmekten korksa bile asla geriye bakmaz

İnsanoğlu yorganı bir pire için yakmaz

Bir pire için nasıl yorgan yakılsın deme

Tek bir cani yüzünden masumlar uğrar zulme

Sana bir 'yar' vereyim atlama tutun çocuk

Düşme hiç boyun eğme hayat tek sütun çocuk

Kayalığa baktıkça düşün parçalanmış can

Her yanda el kol bacak çatlaktan sızıyor kan

İşte şimdi yürekler her bedende kan ağlar

İnsanlığı yitiren evren karalar bağlar

Karayı aklaştıran tek yol sevgiden geçer

Bunu bilmez gafiller günah ekip şer biçer

Sana bir 'Sur' vereyim üfleme bekle çocuk

Saatin kadranına umudu ekle çocuk

'İnsanlık kıyameti' düşürür canı cana

Savaş, kıyım ve nefret savrulur dört bir yana

Bu öyle kıyamet ki ölmeden ölür insan

Sen ölmüşüz der isen durur ahir-i zaman

Üfleme çocuk bekle belki kazanır barış

Duyulur belki bir gün 'insanlığa yakarış'