İnsanlığımdandır / Kusura Bakma

İlk defa bir aşk şiiri çizecegim izninizle

ruhuna fatiha okunan mecazi sevdalardan

çekecegim kökümü maviden- çöl olmak şartıyla

arabesk takılacağım kusura bakmayın- hatta

ilk defa bir sigara yakacağm savrulan bulutlara kör

kızıl rengiyle ay kuşlarına lades' ulan inat değil mi

padişahın müzedeki tahtına oturup şarap içeceğim

İlk defa bu kadar fahişe bir hüzünle değiştik yüzümüzü

rus ruletine müptela bir kafayla ruhumuzu bir şiire sattık

bir dikeni alnından vurup bir gül için kaçtık sonra geceden

Lorcanın kalbinden geçip Çaykovskinin sesine kırk mum yaktık

yine de kederin onuncu köyünde düştük melenkoliye

İlk defa saçlarında yanan rampuzel bir akşama gözlerimi vermiştim

Ay henüz sübyandı, kuşlar gök taşlaryla öpüşürdü ve henüz cenindi- ihanetler

ben Atlantiste tanrı Enkiyle keopsu çizerken henüz Ankaraya gelmemişti Hepat

İlk defa insanın solfejindeki sadakatin klawiesinde ölmüştü Rosey

Gecenin ortasına açılmış antik bir kıtaydı avuçların

kavmini küflü bir mağrada unutan kahin krallar

cin taşlarından arafa duvar ören müneccimler

Homejen bir özümsemeydim statik ellerine meczup

soluğu sönmüş lavların kutsal külünde şerh yazarken

mavi safire gömülen yüzümü çalıp gitti Aranzah

İlk defa yağmurun molukülünde yakamoz

suda seken yıldızlar kirpiklerinde tanrı kuşlarıyla

unutulan izafi bir kurguydu evrensel döngü

tasvirinde siyah bir tualde göğün alfabesine saklanan

ve sen, kaderin son mazereti

bu naif gülümsemeyi

Vicdanımın son sadakası olarak bırakıyorum

...

cc_