İnsanlığımın Utanç Çağında

gözlerim tutturdu

tutturdu çatıyı onaracakmış

fena kırmızı ve elim kuşun kanadı değil ki

rahat bir su

ve onun uykusu ile konuşuyorum

bu liman niçin dövünüp duruyor böyle

hayat bir köşe kapmaca

ayıramıyorum bir kıyısını sana

bir çocuk ve kedisi ve kanayan elbisesi ile

göğü kirletiyor yağmur

bakma

yokluk bizim kapımıza uğramadı hiç

yalancısıyız dudaklarımızın

zaten söylemedik ve hiç bahsetmedik senden

senin bir ağzın vardı suskun

ve boğulan balıklar gibi solgun

unuturduk bazen bir gülü verirken bir sevgiliye

batan dikenin acısıydı esen

senin kederli saçlarını yalayıp

üstümüzden geçen

biz suya bakar şarkı söyleriz

konuşur dertleşiriz dertten öte basit şeyler adına

ama senin payına bir ekmeği bölüp

kuşlara vermek için bile inmedik meydanlara

dağlar uyumuş da güzelleşmiş

baharlar var şenlik bahçeleri hülyalar var

ama senin ağzın yok çocuk

ellerin yok

ve gözlerin ağlamayı bilmiyor

insanlığımın utanç çağında.