İnsanlık Dürtülerim

Kırık bir sonbaharın hazanında uzarken

Hangi baharda kaldı gülen çocuk yanlarım

Kurak bir coğrafyanın bölgesinde bizarken

Hangi iklimde kaldı ben dolu o anlarım

Unuttum neredeyse bana özgü her şeyi

Ya da unutmak için çabalar sarf ettiğim

Bir de sorgulamasam, nedenlerdeki neyi

Olmazdı pişmanlıklar böylesi kahrettiğim

Bazen hep düşünürüm neden bu doyumsuzluk

Tokluk nedir bilinse olur muydu savaşlar

Ya da bu kadar gevşek nedendir duyumsuzluk

Kıyametler koparken insanlık hep yavaşlar

Aldırmaz tavırlarla sorgusuz kalamayız

İnsanlık biraz budur biraz farkında olmak

Hiç oralı olmayıp rüyaya dalamayız

Bu insanlık suçudur hep saf dışında kalmak

Dünya kurulduğunda her şey bize bakiydi

Katlettik durduk yere medeniyet diyerek

Bastığım toprak bile bir o kadar hakiydi

Şimdi kapkara olmuş ah edip inleyerek

Sıcaktı hep dostluklar taraf tutmazdı canlar

Ayrı gayrı bilmezdi ülkemin insanları

Şimdi açgözlülükle, durmaz akıyor kanlar

Açlık hat safhalarda yok mudur imanları

Kıssadan hisse şu ki; biraz farkında olmak

Biz yazarların işi gerçeğe dokundurmak

Çoklardan çok azların, dönen çarkında olmak

İnsanları dürterek birazcık sakındırmak

_Kardelen_

10.05.2012