Insanlık Halleri ı

Ana rahminde döllenmiştik dünyaya

Çöllere düşmüş Karınca yalnızlığındaydık

Çaresizdik şu koca dünyaya

Dünya ki kaldıramayacağımız yükler yükletmişti

Küçülen omuzlarımıza

Sırtlan ağzında geçiyordu hayat denen biçare kavga

Oysa ki üç günlük bir zamandı

Geçmişti,geçiyordu ve geçecekti...

Bir ağacın yalnızlığı kadar yalnızdık

Ama ormanlar büyütürdük yüreklerimizde

Güneş her gün doğudan bizim için doğar

Nehirler sularını bizim için akıtırdı

Memeler bizim için süt depolarken,

Şaraplar bizim için yıllanırdı...

İnsanlar birbirleri için yollara düşerken

Aslında hep o yollarda yalnız kalırdık

Çaresizdik, çare bizdik

Oysa ki çareyi hep uzaklarda bilirdik

Severdik birilerini, o birileride başka birilerini

Bundan dolayıdır ki hep sevgisizdik

Yani anlayacağınız sevmeyide beceremezdik