İnsanlık K/ayıbı

derler ki,

yedi renktir gökkuşağı

her yağmur sonrası bakar uzun uzun

gördüğü tek renk vardır

kapkara

güneş gözkırpacak

soğuk ruhuna

seslenir rüzgara

"ey rüzgar bulutları arala"

derler ki,

ayrılmazmış et tırnaktan

yalan diye inler her duyduğunda

bıçak sürülmüş gibi dili

söktüler tırnağı

paramparça eti

gündüzler iftiraya uğramış mazlum

firar etmiş mahkum tedirginliğinde geceler

aşında gözyaşı tuzu

suyu zehir zemberek

deseler ki,

öldü yavrun

evi olur

küçücük bir mezar

ağlar taşında

zaman dolana kadar

dediler ki,

yavrun kayıp

her gün tekrar tekrar ölüp

cançekişerek dirilir

razıdır

rızası hançerlenmiş yüreğiyle

bir avuç toprağa