İntihar

Taburem dar ,intihar akşamına

Postallarım da oldukça kara

O kadar boşunamı basmışım haziran güneşine

Kafamda kelime yağmuru

Islak bir ekmek gibi yemekteyim beynimi

Kemiriyorum iştahla umudumu

Bu ıssız toprağımda açan son güldür umudum

Alışkındır karanlıkta boy atmaya

Yolculuk ücreti verdigim bu dünyanın

Para üstünü beklemeye niyetim yok

Hesaplaşalım kısadan

Al umudumu

Ver kefenimi..

İki yurdum var benim: şiir ve gece

İkisi de bir sayılır aslında

Yiterken Güneşin görkemi

Üzgün bir dul gibidirler

Uzun örtüleri içinde

suskun,

elllerinde karanfiller

Beklerler; ölmeden önce gözyaşlarımı

Köle ve efendi aynı korkuyla kucaklaşıyor

Herkes aynı duayı yakarıyor

Adalet kambur bir şiir gibi uzanıyor ölümüme

Bir pazar çadırında doğdum ben

Bilirim yanlış tartılan kokuyu

Her akşam üzeri ölürüm

her akşam üzeri istasyon radyosunda

Yosundan kanatları var ölülerimin

Bulutlu yel ve duru yel yan yana süzülen iki sülündür kuleler üstünde

gündüzse yaralı bir geyiğim

Bende Sadece izi var kendimin

Uzaktan bakıyorum kendime

Üşümüşüm,

Örtmemişler üstümü

Değmemişim buna

Toprak altındayım ömrümce

Söküyorum kokuşluğumun artıklarını,

Nice değerli istekler önemsiz oluyor hemen

Fani yaşamımın bir anında ve de aniden

Zamanın uzun tünelinde nesin ki sen, geçmişin yankısı, geleceğin sedasından gayrı?