İntihar Kahvesi Gözlerin Vardı

Yalancı baharların en ücra köşesine bağdaş kurmuş bakışlarım,

Nasırlaşan teneşirde üşümüşken

Gözlerinden helallik almadan ölmemeliyim

Hani nisan yağmurlarının en küfürbaz ıslaklığıyla bir tutacaktın beni ?

Hani ağlamadan unutacaktın beni ?

Rezil bir ayrılığın şehvetli koynunda sırılsıklamım

Ve bu şehrin bütün soytarıları gülerken halime

Seni aklıma düşüren bütün ırzı kırık dokunuşlardan irkiliyorum

bu aşkı en son nerede bıraktığını iyi biliyorum asya

Yüzüme bakmadan kısılan,

İntihar kahvesi gözlerin kadar gururlu yalnızlıkların omzundayım

Hüzünlerle beşik kertiği yapıldığım günden beri

İstiyorsan selamlaştığın martılara sor

Toprağın tedirgin sıcaklığına sokulmak gibidir sevda

Dikilişim ölümlü kuşları kıskandıran inatla bekliyor seni

Siyaha çalan kokunla nikahlandığımı,

Anlamsız gelen bütün kavgalarımın alnından öptüğünde anlarsın

Yüreğimden kanayan ustura yarası bir sükuta bas özlemini

Kan kırmızısı dudağında ki son tebessüme sür

Ve acıtmadan öldür beni

Aklımdan çıkmıyor hiç,

İntihar kahvesi gözlerin vardı

Saçlarımın kır düşmüş tarafından çek tetiği

Veyahut, giyotin bileyleyen suskunluğunla sınama

Yoksa, sensizliğimi barındıracak bir uçurum sevebilirim bu günlerde

Ayrılık halimize güldü diye üzgünsen

Ki ben de çok

Üzgünüm asya

...........