İntikam ve Sanrı

şu istasyonlarda katar katar sürüklenen hasretimize bak

şu ışıkları tütsülenmiş sahil meyhanelerindeki sarhoşlara

belki hayırlı olurduk aşık olsaydık gittiğimiz şehirlerde

felaketlerle kurban etmezdik hiç yere mutlu anıları

aslında biz hep kimsesizlikten hüküm giydirdiler-giydik usta

ve tahliyemize yazıldı ertelenmiş bahar akşamları

koklasan bu mandalina kokuları eskisi gibi değil

eskisi gibi değil bu inancımıza kurşun sıkan gölgeler

bundan gayrı kim duysa tanır bizi küfrümüzden

çün rivayete yazılmazmış kan yarası hikayeler

adresimizi soranları ne gördük ne duyduk-duymadık usta-

olmayan bir öznenin yüklemi olduk cümle aleme

bundan böyle her kaldırım herkesi taşımaz

mevsimleri şairler biçmiş oysa biz böyle de iyiydik

derken akasyalar küstü önce toprağımıza

sonra turnalar geçerken seyretmez olduk

bin yıllık sancıya bin kurşun mu sıkılırmış-sıktılar-

şaşırmadığımız bir bülten haberi oldu ömrümüz

yine de küfür tutsa ah bir küfür tutsa

isyan böyle bakir ve sahipsiz kalmazdı usta

bu kutsal ezanlar için yürek ve can koyduk biz

ilk sevgilinin gülüşünü hep eski yazlarda unuttuk

hüküm yalnızlıksa eğer biz gibilere biçilen

kan ve ter içilen fabrikalarda katran kustuk

bak yine büyüyor ekinler ve serpiliyor sarı başaklar

bu lif lif ayıkladıkları bizim öz be öz hayatımız

varsın sürek sürgünlere eşlenip dursun masallar

kıyı boylarında çoban ateşleri yanar bir daha

ve limanlara giren bütün sevinçli gemilerde

tayfalara sorulsak biz yokuz-yoktuk usta-

homurtularla devamlı ölüler sırtlanıyor sokaklarda

biz değildik yavuklunun penceresine koşan gençler

düşlere yakışan avlu ve köprülerde vurulmaktı

okşanmaktan parçalanmış bir karanfil gibi gidecektik

lodosla savrulan badem çiçeklerini kovalayacaktık

sevişirken gözleri iki çilek olan kızlarla yatacaktık

şimdi kendi damarına aksın tüm arabesk sözler

böyle keder de yazgımıza bozgun diye yazılsın

çün ölüm yoksul bir melek duasıdır penceremize vuran

ölüm ki acıyla kol kola yüklenip kapımızı kıran

nedir bu gözlerimize çöken aynalar mı kırmızı

bulvarlarda kaybolan çalgıcılara ne oldu sonra

bakışları deli basan günlerimiz vardı oysa

hani bir tutam sümbülle kahkaha kokan soframız

yıldızlara yaslanıp da halay çeken sabrımız

be hey dağların koyaklara düştüğü yollar

buğdaya düşen yağmur ezilmemiş menekşe

ateşböceklerinin ısıttığı orman ıslığı bilmece

eşiklerde geçitlerde sokaklarda ve yaylalarda

eşkalimiz uluorta artık sicilimiz de kayıp tutmaz usta

geldiler ve o mezarları bizim için kazdılar-anladık-

defnettikleri özgürlüğümüzün şerefli gömülüşüydü

sonra derin yaralarla dolu kadınlarımızı ağlattılar

o ezelden taşıdıkları hırs ve büyük kinleriyle geldiler

birbirlerine bakmaktan ürkmüş korkak suretleriyle

kıskanıp durdurdular fakir çocukların oyunlarını

bozkırların bozlaklarını trompet çalarak bozdular

bunlar kendi alacakları intikama inanarak geldiler

intikamın bir sonraki öfkesini bize bırakarak

-bak işte bu çok korkunç usta-

FADIL OKTAY - MERT METİN