İrinli Kan

İmtihân çemberinden yokuşa yürüyorken

Göz nemli ,yüz rutubet dudaklarımda küfler

Devâsız ağrılarla bir ömür çürüyorken

İrinli kan kusuyor ses teli kopmuş harfler

İnzivaya çekildi sesimle sessizliğim

Karanlığım yalnızken ışıksızlıktan korkar

En içli iniltiyle ağlar kimsesizliğim

Her sokak başı biraz ayrılık ve kan kokar

İçimdeki boşluktan ansızın düşüyorum

Hicranım derin kuyu kuyuda Yusuf sesi

Yanan yaramda bile nedensiz üşüyorum

Sabır dileyenlerin soğuk olmaz nefesi

Üşüyorken bedenim taş duvar ,yalın ayak

’Ol deyip olduran’ "O", hâk ’O’nun, hüküm ’O’nun

Kıyâmet günü erir kızıl güneş ve ay ak.

Emrine karşı gelmez vâvlaşan sessiz o nûn.

Vuslatı kelam